SES MEZARLIĞI

Tuvana, yedi uzun yıldır, tek bir korkunç rutinin gölge düşürdüğü terk edilmiş bir araştırma kasabasında kapana kısılmış halde yaşamaktadır: Her gece, kayıp eşi uzak sarı bir ışığın altında beliriyor ve eski bir osiloskop aracılığıyla fısıldıyordu: "Kapıyı aç sevgilim... Üşüyorum."
​Anıları çalan Yankıların ve akılsız Yırtıcıların paramparça ettiği bir dünyada hayatta kalma kuralları kesindir: Geçmişten bahsetme, seslere cevap verme ve asla kapıyı açma.
​Fakat bu gece, yedi yıllık rutin bozuluyor. Görünmeyen bir varlık Tuvana'nın zihnine nüfuz ederken, yoğun sisin içinden omuz omuza duran binlerce sessiz siluet ortaya çıkıyor. Bu bir geri çekilme değil... bu bir davet.
​İnsan hafızası ile canavarca gerçeklik arasındaki sınır çöktüğünde, Tuvana uçurumda bir çare mi bulacak, yoksa sesler mezarlığındaki sıradan bir sese mi dönüşecek?