Backround (BL) MİLBAR

Barış gözlerini gökyüzüne dikti ve gökyüzünde kayan yıldızları izlemeye başladı. Yanında oturan Milan'a gözleri hafifçe kayarken kendini hafifçe tokatlayıp önüne döndü. Bacaklarını kendine çekip kollarını dizlerinin etrafına sardı. Milan küçük bedeniyle Barış'a yaslandı. Hafif bir fısıltıyla kafasını Barış'ın omzuna sürttü. Milan'ın sarı saçları Barış'ın omzuna dökülüyordu.

"Sence buradan kurtulabilecek miyiz?" Barış derin bir nefes alıp ağzının içinde birkaç kelimeden sadece bir tanesi Milan'ın kulağına ulaştı.

"Bilmiyorum." Bu sözlerden sonra Milan biraz daha Barış'a yaklaşmaya çalıştı sanki daha da yaklaşma imkanı varmış gibi. Barış ise duygusuz gözleriyle gökyüzüne bakmaya devam etti.

Ne kadar duygusuz görünürse görünsün kalbindeki duyguları açığa vurmamak için büyük bir mücadele içindeydi. Kalbinin derinliklerinde ne kadar çok olgun davranmaya zorlansada oturup ağlayan birisi vardı.

Milan'a bir şey söylemek için dudaklarını açtı fakat tek bir söz bile edemeden geri ağzını kapattı. Yanlarında duran kendilerinden daha küçük tahminen beş veya altı yaşındaki çocuklara göz attı. Birkaç yıl önce o ve milan'da öyleydi.