Yüreğinden Bir Haberim

Varlığına alıştığım Bora'nın yokluğunu hissedene kadar yüreğinden bir haber olduğum bir aşkın kıyısında olduğumun fakına varamamıştım. Ona karşı söylemek istediğim onca sözün aslında nefretten değil de biraz daha fazla konuşma çabası için olduğunu anlamam için onun Ankara'ya gitmesi gerekmişti. Asıl nefretin bu gidişten sonra olacağını nereden bilebilirdim?

"Senden nefret ediyorum," dedim gözlerim dolarken. Ona sıkça bu cümleyi kurardım ve bu çoğu zaman altında bir gerçeklik yatarak söylediğim bir cümle değildi. Hayatımda ilk kez ondan gerçekten nefret ettiğimi hissediyordum. Nefretin sadece öfkeye ait olmadığını beraberinde hayal kırıklığını da getirdiğini öğrenmiştim.

"Biliyor musun Defne?" Dedi bana doğru bir adım yaklaşırken. Gözlerini gözlerime kenetlediğinde onun da gözlerinde benimkine benzer hisler vardı. "Sen benden nefret duygumu bile aldın. Değil senden nefret etmek bundan sonra ufak bir duygunun parçasını bile sana vermem."

"Dinlemeyi bile beceremiyorsun." Bu bir can çekişti, yardım diliyordum neredeyse. Bir kere dinlese sinemde yer edinen bu nefret bile aşkın gurursuz haliyle yok olur giderdi.

"Sana defalarca kez şans verdim. Seni dinlemek için her zaman sana doğru geldim ama bu kadar yeter. Ben senin kuklan değilim. Gel deyince gelmekten, git deyince gitmekten bıktım. Bir kez de olsa her şeye rağmen kollarını açıp iyisiyle kötüsüyle yanımda ol dememenden bıktım. Sürekli benden bir şeyler saklıyorsun ve ben hayatım boyunca en çok sırlardan nefret ettim."

Sırlardan nefret ettiğini bile bile ondan her şeyi saklıyordum.

"Eğer bana karşı dürüst olamayacaksan bu iş başlamadan bitmeli. Benden sırlar saklayan biriyle bir hayal kuramam. Benden bu kadar."