Cefapişe

"İntikamı güçlü olanın yüreği zayıf olur.
Kimin neyi seçeceği ne belli olur.
Gün gelir de yüreğine yenik düşen,
Intikama da boyun eğer.
O zaman söylesin hikmet-i âlem,
Var mı bizde bir hayır?"

Sevda dermiş duyanlar. Kim olduklarını bilmeden bile yıllarca kulaktan kulağa dolanmış bir sevda hem de. Herkesin dilinde dolanan hikâye, çocukların uyurken dinledikleri masal olmuş onlarınki. Kendilerinin sahip çıkamadıkları sevdaya; tanık olanlar, duyanlar ve kimseler sahip çıkmış onların aşkına.

Mazlumun aşkı, yarının açtığı yara kadardır. Bundan ötesi var mı diye düşüneni çoktu ama bundan ötesi yok diyeni de. Gençlere ilham, yaşlılara ahkâmdı.

Herkesin hatırladığını bir onlar mı unuttu?
Rize'nin şahidi olduğu hicran, onları mı sarmadı?
Yoksa o gün, ikisi de sevdalarını mezara gömer gibi kalplerine mi gömdüler?

Nazenin ve Karan'ın hikâyesiydi bu. İkisinin yarım bıraktığı ama sevenlerinin unutmadığı bir hikâye...

Şayet bilselerdi kaderde yine yüz yüze gelmek var, o gün birbirlerini vurmazlar mıydı?

Rize'nin içine sığdıramadığını onlar on iki yıl içlerine sığdırdılar. Derler ki Karadeniz'in umudu bitince inadı başlar. Bilemeyiz... Belki de umutları bitmiş, inatları başlamıştır.

Şayet o gün çok yakındır. Uzaksa sevdiğin, kalbe yârdır; yakınsa kalbe zehir, ziyandır.

Nazenin'in zehriyle içini soğutup Zemheri'ye, Karan'ın ateşinde yanıp Kor'a dönüştüğü sevda...