KÜLLERDEN SONRA

Bazı insanlar hayatımızdan gider... ama kalbimizden hiç çıkmaz.

Duru ve Kuzey'in hikâyesi, karla kaplı bir lojmanın bahçesinde başlayan masum bir çocuklukla başladı.
Kavga ettiler, küstüler, birlikte büyüdüler ve birbirlerine bir söz verdiler:

"Sen saklan, ben seni her zaman bulurum."

Ama hayat, çocukluk sözlerini tutacak kadar merhametli değildi.

Duru babasını kaybettiği gün Kuzey'i de kaybetti. Yıllarca onun gelmesini bekledi, sonra unutulduğuna inanıp kalbinin bir köşesine gömdü.

Yıllar sonra Duru, çocukken verdiği sözü gerçekleştirip doktor olduğunda, geçmişinin peşine düşmeye karar verir. Babasının ölümünün bir kaza olmadığını düşünürken ilk görev yeri onu hiç beklemediği biriyle yeniden karşılaştırır:

Kuzey.

Çocukluğunun en güzel anısı...
Yıllarca en büyük kırgınlığı...
Ve belki de hâlâ kalbinin en derin yerinde sakladığı kişi.

Peki yıllar önce neden gitmişti Kuzey?

Duru'nun babasının ölümünün ardındaki gerçek neydi?

Ve bazı insanlar gerçekten unutulur muydu?

Belki de bazı sözler, üzerinden kaç yıl geçerse geçsin tutulmak için verilirdi.

Çünkü Kuzey bir kez söz vermişti.
Duru nerede saklanırsa saklansın, onu bulacaktı.