Still the one I run to

Zamanında geri dönmemek üzere terk ettiğim yerde kendimi bulduğumda, bunun bir uzlaşma arayışı ya da bir açıklama sözü olmayacağına emindim.

Ancak sadece son bir defa sığındığım bu verandada; hayal kılığına girmiş bir kabusun içinde yıllardır duymadığım o sesi, çağrılmadığım o ismi duymayı beklemiyordum.

Şimdi terk edemezdim. Çünkü onu aklımdan bir kistmişçesine söküp atmak, bana verdiğinden pişman olduğunu bildiğim parçalarımı koparmak demekti. O yaraysa kapanmamalı, virüsse şifası bulunmamalıydı; ruhumda büyümeli, yaşadığım her saniyeyle beslenip rüyalarıma ve sahip olamayacağım anıların hayallerine sirayet etmeliydi.

Evet, bunların hiç gerçekleşmemiş olması gerekirdi ama şu an onun karşısındayken, tüm bu inandıklarımın onda da bir yeri var mıydı merak ediyordum. Gitmeliydim... Ama içimde bu isteğin yeşermemesi için çabalayan o his, beni bırakmıyordu.