ATEŞ ve Su

"Konuş benimle. Bir şey söyle." dedi dudakları. Dudakları. Şu an canımın yanmasına sebep olan, beni yerden yere çalan dudakları. Nabzım sanki yavaşlıyor her an kollarının arasında yığılıp kalacakmışım gibi hissediyordum. Gözlerimi kapatsam ve hiç uyanmasam olmaz mıydı?

Konuşacak hiçbir şeyim yoktu. Belki de vardı bilmiyorum. Bilinmezlik böyle bir şeydi. Konuşacak bir şeyinin olup olmadığını bile bilemiyordu insan.

Ne dosttuk ne de düşman.

Gözlerinin içine var gücümle bakarak tüm cesaretim ve tükenmek üzere olan gücümle dudaklarım aralandı.

"Abim olmandansa seninle düşman olmayı tercih ederim."