Gezien

Je kent ze wel. Vrouwen die over straat lopen met hun telefoon in hun hand, hun blik strak op het scherm gericht. Alsof daar, tussen de berichten, meldingen en blauwe lijntjes van Google Maps, precies staat waar ze naartoe moeten.

Misschien kijken ze naar de route omdat ze bang zijn te verdwalen.

Daphne kijkt ook veel op haar telefoon.

Maar zij navigeert de verkeerde kant op.

Niet naar een adres. Niet naar een plek die op een kaart bestaat. Ze volgt een route die haar steeds verder brengt van het leven dat ze kent, tot er uiteindelijk geen weg terug meer is.

Dit is geen verhaal over een grote liefde.

Er is geen hartstochtelijke ontmoeting waarbij twee mensen elkaar herkennen als de ontbrekende helft van hun bestaan. Geen romantiek die alle bezwaren overwint. Wat tussen Daphne en Thomas ontstaat, is iets donkerders. Iets dat begint met aandacht, groeit door bevestiging en uiteindelijk sterker wordt dan het verstand.

Misschien is duistere romantiek daarom nog de beste naam ervoor.

Want de romantiek zit niet in wat ze vinden.

Ze zit in wat ze denken te vinden.

En het platform waarop dat allemaal mogelijk wordt, past perfect bij deze tijd. Een scherm waarop je kunt kijken zonder gezien te worden. Een bericht dat je kunt sturen zonder iemands stem te horen. Een like die maar een seconde duurt, maar lang genoeg om iets in beweging te zetten.
De telefoon is in dit verhaal geen attribuut.

Hij is de plek waar het gebeurt.

Kijk met mij mee naar het scherm van Daphne haar telefoon.