Geçmişin  Hatırası

Geçmişin Hatırası

  • WpView
    Reads 4
  • WpVote
    Votes 1
  • WpPart
    Parts 1
WpMetadataReadMatureOngoing
WpMetadataNoticeLast published Sun, Aug 23, 2026
WpInfo
Fiction
Mystery
Romance
Gözlerim ağlamaktan şişmişti görüşüm bulanık bir şekilde, karşımdaki korkunç adama bakıyordum. sesimi çıkmıyordu, çünkü o yabancının bize herhangi birşey yapacağından korkuyordum. yanııma geldiğinde, sindiğim duvarın yanına diz çöktü. kollarımı kendime siper etmek ister gibi etrafıma sarmıştım. hıçkırıklarım gecenin karanlığında kaybolup gidiyordu sanki nekadar çaresiz olduğumu anlatmak ister gibiydi. yüzümü kaldırmadan gözyaşlarımın arasından çaresizce fısıldadım "yalvarırım... yalvarırım onlara dokunma." eli çenemi kavrayıp ona bakmamı sağladı direnmem boşaydı. Beni öldürebilirdi ama onlara zarar vermesine izin vermeyecektim ama ben ölürsem o yanlız kalacaktı izin veremezdim o bana anne ve babamın emanetiydi çok kızarlardı bana, hem peri çok kızardı hemde anne ve babam gözlerim biyan biraz uzağımda ki senaya kaydı onunda gözlerin çok büyük bir korku vardı. onuda bırakamzdım bu kötü dünyada, kendi cehennemime onuda sürüklemmişken şimdi herşeyi onun üzerine bırakıp gidemezdiim yüzümü yüzüne çevirdiğinde, sert çehressiyle bakmıştım Gözlerinin içine bakmaya cesaret edemiyordum çünkü. "şimdi..." dedi tehlikeli bir fısıltıyla bu soğuk havada nefesi alev gibi yüzümü yakıyordu "eyer onları öldürmememi istiyorsan yapacağın tek şey var küçük." 'Küçük' kelimesini duyduğumda yüzümü buruşturmuştum Ve korkmuştumda. Tek bir kelimeden. Geçmişimi hatırlatmıştı bana geçmişteki adamın iğrenç sesini hatırlatmıştı. Ardı süre sözleri devam etti. "Bennimle kalıcaksın. Belki onların yüzünü birdaha göremezsin ama yaşamalarına izin veririm ne dersin?" sözleri karanlığın üzerine bir çığ gibi düşmüştü boğazıma büyük bir yumru oturmuş gitmiyordu onların ölümünü düşünmek bile nefesimi keserken Görmeyeceğimi söylüyordu bidaha. Karşılığında Hayatlarına deva
Public Domain
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • İzler Kalır/Gerçek Ailem
  • Kırık Kanatlar
  • YAR'I YARAM
  • Kanımdaki Yabancılar(Gerçek Ailem)
  • Izdırar: Karanlık Aşk
  • HİZMETÇİ +16
  • MAFYANIN GÖLGESİNDE
  • Pes etmek benim kitabımda yazmaz/hilzey
  • Sessizliğin Komutanı
  • BALIM (gerçek ailem)

Adım İz. Adım gibi iz bırakmaya gelmiştim. Peki ya kime bırakacaktım? Kendime mi? Yoksa hiç görmediğim aileme mi? Yaşamak bu kadar zor olmamalı değil mi? Peki neden bu kadar zor? Kızların en büyük yarası ailesidir derler. Doğru. Benimde. Omzuma astığım çanta ile sessizce koridorda ilerliyordum. Siyah, kısa saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırıp, etrafa baktım. Kimse yoktu. Merdivenlerden sessizce inip kapıya ulaştım. Yurdun kapısı geceleri kilitli olurdu ama neyse ki bende anahtar vardı. Kapıyı açıp sessizce kapattım. O sırada merdivenlerin bitiminde ki, bankta gözüm takılı kaldı. Yurdun bahçesinde ki bu banka, küçükken ne kadar oturup annemi beklemiştim hatırlamıyorum. Saatlerce beklemiştim annemin, babamın gelip beni almasını, evimize gitmeyi ama hiçbir zaman gelmediler. Küçük kız çocuğu hiç pes etmeden beklemeye devam etti. Ama ben artık o küçük kız çocuğu değildim. Büyüyünce gelmeyeceklerini anlayınca artık bir daha asla bu banka oturmamıştım. Beklememiştim. Şimdi ise yıllar sonra oturdum bu banka. Zihnim de ise, yıllar önce bu banka oturup annemin gelmesini beklerken söylenenler yankılandı. "Annen ve baban seni hiç sevmedi." "Salak mısın kızım? Annen seni sevseydi çöpe atmazdı." Ben ise sadece sustum. Sadece sustum. Beni isteselerdi, sevselerdi bir çöp gibi, çöpe atmazlardı. Kışın buz gibi havada yeni doğmuş bir bebeği çöpe atmazlardı. Küçükken itiraz ederdim. Artık etmiyordum çünkü hepsi haklıydı. Peki ya bunca yıl sonra ortaya çıkan ailemi ben kabul eder miydim? Hayır. Koca bir hayır.

More details
WpActionLinkContent Guidelines