DEMİR DAĞ

Türk'ün ateşi sönmeye yüz tutmuştu.

Etrafımız dört bir yanından kilitli, geçit vermez sarp kayalarla çevriliydi.

Ne bir pati izi dışarı çıkar, ne de dışarıdan bir yel eserdi içeri.
İçeride zaman durmuş gibiydi; çoğaldık, dağlar taşımaz oldu bizi.
Sığmaz olduk dar vadiye. Gözlerimiz ufukları aradı.

Demircibaşı olmasa da demirin dilini bilen bir er çıktı ortaya. Öyle bir ateş yaktık ki o gün, yerin yedi kat altı ile göğün yedi kat üstü bir ısındı.

Dağın sarpına kurduk körüklerimizi. Yetmiş çift öküz derisinden dikilmiş yetmiş körüğü aynı anda hohladı yiğitler.

Demirin üreğine üreğimizin yangınını üfledik.

Dağ, uçsuz bucaksız bir nehir gibi eridi... Eridi aktı gitti. Kayalar pes etti.
Önümüzde yepyeni, sonsuz bir yeşillik, batmayan bir güneş belirdi.
​Bozkırın kurdu nasıl özgürlüğüne koşarsa, biz de öyle aktık.

"Ne okuyorsun?" dedi sema. Satırlardan gözlerimi güçlükle ayırdım.

Anonim bir destandı. Ergenekon'un birçok anonim eseri vardı ama bu farklıydı. İçine çekmişti adeta, oradaymış gibi hissettiriyordu.