Esaretin Bedeli

"Bir cinayet kanla işlenir, bir intikam ise ruhla..."

Babamın son nefesinde soğuk toprağa bıraktığı o kanlı zambak yaprağı, bu dünyadaki tek yaşama sebebimdi. Çocukluğumu o mezara gömdüm ve gecenin bağrında yeniden doğdum. Ben Elin Köksal. Geceye ant içmiş, karanlığı ikinci teni gibi kuşanmış Kanlı Zambak.

Benim dünyamda merhamete yer yoktu. Şehrin altında devrilmesi gereken kanlı tahtlar ve ödenmesi gereken ağır bedeller vardı. Zafere giden yolu düşmanlarımın cesetleriyle döşemiştim.

Ama kurguladığım hiçbir senaryoya sığdıramadığım tek bir değişken vardı: Atlas Karan.

O, bu şehrin üzerine çöken en koyu gölge, cehennemin ta kendisiydi. Bir uçurum kadar derin, bir çelik kadar soğuk ve yıkım getirecek kadar kusursuz...

Limanın karanlığında silahlarımızın buz gibi namluları birbirimizin alnına dayandığında aramızda tutuşan şey sadece nefret değildi, ruhlarımızı yakıp yıkan, önü geçilemez bir yangındı.

İki düşman. Tek bir satranç tahtası.

O beni kendi zifiri karanlığına köle etmeyi bekliyordu, ben ise göğsüne saplayacağım bıçakla ona esaretin bedelini kanıyla ödetmeye yeminliydim.

Dudakları boynumun şahdamarına dokunduğunda sıcak nefesi tenimi dağladı:

"Ben zaten ölüyüm zambak," diye fısıldadı o tehlikeli sesiyle. "Ve ölü bir adamı, yeniden cehennemle korkutamazsın."

Gözlerindeki buz mavisi yangın tek bir şeyi fısıldıyordu: Ya birbirimizi bu tutkunun alevlerinde kül edecektik, ya da tüm dünyayı yakıp o enkazın üzerinde birlikte tahta çıkacaktık.

Müziği hiç bitirme Zambak... Çünkü bu kanlı dans, ikimizin de kıyameti olacak.

Sokakların kuralı basitti: Önce ateş et, sonra soru sor. Ama ona çekilen bir tetiğin bedeli, kalbini onun eline teslim etmekti.