SİYAH KUĞU

SİYAH, HER ZAMAN BEYAZI YUTAR.

Dans, en büyük tutkusuydu. Seneler geçerdi ama o asla vazgeçmezdi; hayat ona durmayı değil, yıkılırken yeniden ayağa kalkmayı öğretmişti. Hayatını seviyordu, gülmeyi seviyordu ama aynı zamanda ölmek istiyordu. Çünkü o; gündüze mahrum, geceye mahkumdu.
​Güneş doğmadan evde olmalıydı. Pencereler kalın fon perdelerle sımsıkı kapalıydı; ışık görmeyen bir evde, karanlığa mahkum bir yaşam...

​Ay gibi soğuk.
Güneş gibi sıcaktı...