qaç eger bacarsan

Dərhal qucağından yerə atıldım. Dizlərimin üstünə düşüb dəli kimi yalvarmağa başladım .​"Həqiqətən bilmirdim belə yazacağını! Nolar bağışla! Bir də olmayacaq, vallah olmayacaq!" deyə hönkür-hönkür ağlamağa başladım.
​"Mən sənə o şərəfsizlə danışmayacaqsan dedim, HƏ?!" Malachi telefonu bütün gücü ilə kafel döşəməyə çırpdı. Telefon parça-parça olub ətrafa dağıldı.
​Hıçqırıqlarım nəhəng zalda əks-səda verirdi. Həmin an gözüm kənarda duran iki yad insana sataşdı kənarda gözləri dolmuş halda, mənə acıyaraq baxan yad bir qız və onun yanında üzündə heç bir ifadə olmadan, daş kimi soyuq və laqeyd duran başqa bir adam... Nə o qızın göz yaşları, nə də o adamın donuq baxışları məni bu zülmdən qurtara bilməzdi.​Malachi üstümə yeridi. Saçlarımdan bərk tutub beni ayağa qaldırdı və heç bir fəryadıma məhəl qoymadan pilləkənlərdən ikinci qata, öz otağına doğru sürüklədi. Qapını açıb məni içəri itələdi. Dizlərimin üstünə soyuq parketə yıxıldım.​O, belindəki enli dəri kəməri çıxartdı. Havadan kəmərin kəskin səsi gəldi və ilk zərbə bədənimə dəydi.​"Yalvarıram! Etmə! Bağışla!" deyə fəryad çəkirdim, göz yaşlarım yeri isladırdı. Amma o, tamamilə kor və kar olmuşdu. Zərbələr bədənimi göynətdikcə çarəsizlikdən qıvrılırdım.
​Nəhayət, dayandı. Kəməri kənara atıb yaxınlaşdı, çənəmdən bərk tutub qaldırdı və digər əlinin tərsı ilə üzümə şiddətli bir şillə endirdi.​"Sən kimsən?! Sən kimə məxsussan, Viktoriya?!" deyə qışqırdı. ​Ağzımdan gələn qan dadı və ağrının şiddətindən cavab verə bilmədim, sadəcə hıçqırdım. Bu susqunluq onu daha da dəli eledi bir şillə də vurdu:
​"KİMƏ MƏXSUSSAN?!"
​Ağrıya və dəhşətə daha dözə bilmədim. Qırılmış ruhumla, bütün varlığımla bağırdım:
​"SƏNƏ!