IŞIK (yeni baştan serisi 1)

ææ BÖLÜMDEN KESİT ææ
.........................................
Vücudum titriyordu. Titrememin sebebi, avuçlarımın arasındaki silahtan başka bir şey değildi. Soğuk metali tüm hücrelerim hissediyor ve parmaklarım, çok ağır olmamasına rağmen, silahı taşıyamıyordu.

Terkedilmiş fabrikadan başka bir yer değildi burası. Duvarların boyası dökülmüş, camları kırılmış ve kaç yıldır kullanılmadığını bilmediğim makinelerin üstü tozlanmıştı. Sandalyede bağlı adamın gözlerinden ise her şey okunuyordu. Saf korku ve çaresizlik...

Öte yandan; babamın ve çevresindeki adamlarının gözlerinden hiçbir duygu okunmuyor, aksine bir an önce öldürmemi bekliyorlardı.
'' Lütfen.'' dedim fısıltıdan farksız çıkmayan sesim ile. '' Lütfen baba, yapamam.'' Sesimi ne kadar güçlü çıkarmaya çalıştıysam aksine o kadar güçsüz çıkmıştı.

'' Yap şunu.'' dedi bağırarak.'' Hemde, hemen.''
Son bir kez daha baktım, babamın gözlerine.Vazgeçirmek ile ilgili hiç bir çözüm yolum kalmamıştı artık. Sandalyede oturan adama silahın namlusunu doğrulttum ve nişan alarak gözlerimi kapattım.

Kulaklarımın zarını patlatan silah sesi ve acı dolu çığlık her şeyin bittiğinin göstergesiydi. Parmaklarımın arasındaki silah, elimden kayarak yere acı dolu bir ses eşliğinde düştüğü aynı anda bende dizlerimin üzerine düşmüştüm. Bitmişti işte. Ölüm meleğinin yapması gerekeni, ben yapmış, bir insanın ruhunu almıştım.
.............................