İZ VE GÜNAH

"Geri dön diyemezdim, üstümüze işlediğim günahların eli değmişti..."
Annesinin nefretiyle büyüyen, ikiz kardeşinin ihanetiyle sokağa atılan ve kendi yalnızlığını bir zırh gibi taşıyan bir adam:
Karan Arel.
Kimseye minnet etmedi, kimseden merhamet dilemedi. Zihnindeki fırtınalara ve hayatın her sillesine tek bir kelimeyle karşılık verdi:Eyvallah.
Annesinin ölümüyle kimsesiz kalan, abisinin bıraktığı karanlık enkazın altında ezilen ve bir gece vakti köprünün soğuk demirlerinde sonu arayan bir kız:
İzel.
O gece, buz gibi akan bir nehrin tepesinde iki kırık hayat birbirine çarptı. Karan onu acıdığı için kurtarmadı; sırf ölüme bile eyvallahı olmadığı için çekip aldı o demirlerden.
Biri güvenmeyi çoktan unutmuş, aşılmaz duvarlardan ibaret sert bir adamdı; diğeri o duvara yaslanarak hayatta kalmaya çalışan biçare bir ruh.
Bir adamın ruhuna kazınan ilk ve tek çizgi... Ve o izi korumak uğruna göze alınacak devasa günahlar.
"Sana güvenmiyorum kızım. Bu dünyada kimseye güvenmem. Ama madem düşmedin o sudan... Yürü arkamdan, İz."