NGC5128

دوربین‌ها روبه اون بود و اون همه رو خیره‌ی خودش می‌کرد:" هر کهکشانی یه مرکز داره که همه‌چیز رو می‌بلعه، یه نوارِ غبار که همه‌چیز رو پنهان می‌کنه و یه سری ستاره که بدون اجازه متولد می‌شن. زندگیِ منم همین‌طوره. البته اون سیاه‌چاله هی می‌خواد همه‌چیز رو ببلعه ولی نمی‌تونه!
می‌دونی، کهکشان‌ها که به هم برخورد می‌کنن، نمی‌میرن. بدتر از اون، در هم فرو می‌رن. ستاره‌هاشون قاطی می‌شه، مدارشون به هم می‌خوره و میلیون‌ها سال بعد، هیچ‌کس نمی‌تونه بگه کدوم ستاره مال کدوم کهکشان بوده. ما آدم‌ها هم همینیم. یه بار که با یکی برخورد کنیم، دیگه هیچ‌وقت همون کهکشانِ قبلی نمی‌شیم. حتی اگه بریم، حتی اگه برگردیم، حتی اگه دیگه هیچ‌وقت همدیگه رو نبینیم. بازم یه تیکه از اون درون ما می‌مونه.
زندگیِ من چیزی نداره. دوربین که بذاری جلوش، فکر می‌کنی داری از کهکشان فیلم می‌گیری، ولی اگه خوب نگاه کنی، فقط داری از غبار فیلم می‌گیری. غباری که یه روزی ستاره بوده، یه روزی می‌خواسته کلِ آسمون رو روشن کنه و حالا فقط یه نوارِ تاریکه که هیچ‌کس نمی‌دونه پشتش چی قایم شده. من مثل یه کهکشانِ در حالِ انقراضم. هنوز نور می‌دم، ولی بیشترِ ستاره‌هام مردن.
من و اون... ما هم یه جور برخوردِ کهکشانی بودیم.
ولی قصه‌ی ما هنوز تموم نش