Nârzemîn

"Ben annemin katledildiği o gün yandım, Arman... Senin törenin ateşi beni daha fazla yakamaz."
Abisinin ölümüyle parmağındaki nişan yüzüğü bir prangaya dönen Arman Ağa, onun emanetini korumak için kendi hayatını törenin ateşine attı. O, dışarıya koca bir dağ, o odanın içinde ise yalnızca bir gölgeydi. Ama geride bıraktığı küller, üç yıl sonra karşısına bambaşka bir surette çıkacaktı:
Gülpâre...
Gülpâre, henüz dokuz yaşındayken, babasının annesinin üzerine kuma getirişini ve ardından annesini katledişini izledi. Şimdi aynı acımasız baba, onu bir aşiretin eşiğine, başlık parası karşılığında satıyordu.
Gülpâre, kaçtığı nefretin tam merkezine, bir anlaşma evliliğinin soğuk koynuna yürürken; Arman, hayatının töre kurallarıyla şekillendiğine inanıyordu.
Oysa ikisini birbirine bağlayan şey, henüz ikisinin de bilmediği kadar eskiydi.
Bu konağın duvarları, bir kadının kuma olarak gelişine ve bir adamın zoraki kabul ettiği bir evliliğe sessizce şahitlik edecekti. Gurur, öfke ve suskunluk arasında başlayan bu hikâyede kimin kimi değiştireceğini ise zaman gösterecekti.
Fakat kuma meselesi konağın bütün dengelerini sarsarken, daha büyük bir uğursuzluk kapıdaydı:
Bir berdel fermanı yazılacaktı.
Ve o ferman, konağın bütün dengelerini altüst edecekti. Geçmişin hesabı yeniden açılacak, yıllardır susan kan yeniden konuşacaktı.
Töre hükmünü verdi:
Bu topraklarda ya herkes yanacaktı ya da herkes kül olacaktı.
Oysa bu topraklarda herkes kendi yangının masumu değil miydi?