MİSELYUM

Herkes köylerin sessizliğini huzur sanır. Oysa benim için bu ev, duvarlarına zehirli kelimelerin sindiği bir yankı odasıydı. Bir genç kızın dünyası, en yakınından yükselen ve ruhunu her gün biraz daha çürüten o aşağılayıcı cümlelerle daralırken, doğa ona hiç beklemediği, kusursuz bir adalet fısıldar. Kelimeler iz bırakmadan ruhu öldürebiliyorsa, nemli toprağın altındaki masum bir mantar da iz bırakmadan bir hayatı sonlandırabilir mi? dahi bir zihnin, arkasında hiçbir açık bırakmamak üzere kurduğu o soğuk planın perdesi aralanıyor. "Çünkü bazı seslerin sonsuza kadar susması gerekir."