KALBİMİN NOTASI

"Anlamıyorsun Atlas! Senin en azından seni seven, bağrına basan bir annen, ne yaparsan yap hep arkanda dağ gibi duran bir baban var. Sence eşit miyiz? Ya sence ben senin gibi anneme sesimi çıkartabilir miyim? Çıkartamam Atlas!"

Kelimeler benden bağımsız ağzımdan dökülürken Atlasın gözlerinde ki pişmanlığı gördüm. O an tek beklediğim bana kendini savunması ya da özür dilemesiydi. Ama o hiç birini yapmadı.

Bunlar yerine aniden beni göğsüne çekip sıkıca sarıldı.

"Şşş tamam, sakin ol. Kalbin hızlanıyor İpek. Lütfen bana böyle bir korkuyu yaşatma..."

Bunu söylediği an bir hıçkırık kaçtı ağzımdan. Ağlıyordum ama güçsüz olduğumdan değil, çaresiz hissettiğim içindi. Ona bağlanmak istemedim.

Dediği gibi ona hiç yaşamadığı o korkuyu yaşatmak istemedim. Hızlıca çıktım kollarının arasından.
Ve konuştum; "Böyle bir korku yaşamak istemiyorsan tek yapman gereken uzak durmak Atlas. Çünkü ben her gün o çok korktuğun şeyin eşiğine geliyorum."

Arkamı dönüp hızlı adımlarla yürümeye başladım. Adımı söylediğini duydum ama dönmedim. "Gitme" dedi kalmadım. Ben onun gibi birini hak etmiyordum...