Obce wnętrze

Victoria nosi w sobie ciszę, która z każdym dniem staje się coraz głośniejsza. Upragniona odpowiedzi, zapada w coraz to głębszą odchłań- erozji własnego „ja".

To opowieść o bolesnym poszukiwaniu samoakceptacji tam, gdzie dawno zgasło światło. Uwięziona w gęstym mroku depresji, Victoria toczy najtrudniejszą z możliwych bitew: wewnętrzną walkę z nihilizmem i poczuciem, że powoli staje się przeźroczysta dla samej siebie. Każdy jej krok to balansowanie na krawędzi między pragnieniem zniknięcia a rozpaczliwą potrzebą bycia ocaloną. Co zostaje z człowieka, który zatracił wszystko, co uważał za własne. Gdzieś pomiędzy dziecięcym snem o nieśmiertelności a dorosłym, depresyjnym otępieniem narodziło się przekonanie, że wszelki wysiłek jest tylko żałosną iluzją. Rozpaczliwe pragnienie, by zostawić po sobie trwały ślad na ziemi, szybko skorodowało w zderzeniu z bezwzględną prawdą o ludzkiej przemijalności. Jaki jest sens sięgania gwiazd, skoro kosmos nawet nie zauważy ich zgaśnięcia, a każda wielkość i tak obróci się w ten sam bezimienny pył? Ta świadomość stała się idealnym usprawiedliwieniem dla powolnej, metodycznej autodestrukcji.