Ayazlı Geceler

İnsanlar sanır ki bir çocuğun canını en çok yakan şey yediği dayaktır. Yanılıyorlar. Bazen en büyük yara, canın yanarken seni koruması gereken kişinin sessizce izlemesidir.
Ayaz'ın geçmişi, çocukluğundan geriye kalan yaralardan ibarettir. İnsanlara güvenmeyi, sevilmeyi ve bir yere ait olmayı çoktan unutmuştur.
Ta ki hayatına Aras, Araf, Açelya, Melis ve Lara girene kadar...

Altı farklı hayat.
Altı farklı yara.
Ve zamanla birbirlerine dönüşen bir aile.

Bir gün Aras, Ayaz'a bakıp sorar:

"Bizim neden hiç ailemiz yok?"

Ayaz'ın cevabı ise yıllar sonra bile unutulmayacak kadar basittir:
"Var ya oğlum... Biz en başından beri aileyiz."

Belki geçmişlerini değiştiremezler.
Belki birbirlerinin yaralarını tamamen iyileştiremezler.

Ama bazı insanlar hayatına seni kurtarmak için değil, seninle birlikte hayatta kalmak için girer.

Bazı yaralar unutulmaz. Bazı insanlar da asla bırakılmaz.

"Siyahın ve beyazın, karanlığın ve toprağa tutunan bir çiçeğin hikâyesi."