"Ostatni pociąg do Kamakury"

Nigdy nikt nie zwraca uwagi na drugą osobę. Nie zastanawia się dlaczego akurat na tym przystanku się zatrzymuje. Dlaczego nie wsiada gdy przyjeżdża jego pociąg. Albo dlaczego znajduje się o podobnej godzinie co my i siedzi na ławce wpatrując się w tory, jakby właśnie analizował każą pojedynczą swoją myśl.

Niektóre znajomości zaczynają się od "cześć" przedstawienia się imieniem i nazwiskiem oraz uściskiem dłoni. Nasza zaczęła się od pytania, na które nie dało się odpowiedzieć jednym słowem.

Kamakura, listopad 2017 rok wtedy wszystko się zaczęło.

Aoi Moriyama od kilku dni podczas wysiadania z pociągu z przesiadką do domu po szkole zaczyna zauważać chłopaka. Nie zwróciłby na niego uwagi, był jak każdy inny uczeń czekający na swój pociąg. Do momentu gdy zaczął zauważać że zawsze siedzi na tej samej ławce. Zawsze o podobnej porze i który, choć czeka na pociąg nigdy do niego wsiada. Dopiero gdy przyjeżdża ostatni kończący kurs.

Ren Kurosawa nie przewidywał że ktoś kiedykolwiek zwróci na niego uwagę. Rzadko kiedy nieznajomy podchodzi do ciebie zwracając uwagę na to że nie wsiadasz do swojego pociągu. I nie przedstawia się. Tylko zadaje pytanie, nie proste. Na takie nad którym trzeba pomyśleć kilka minut.

"Myślisz, że można tęsknić za miejscem, nawet jeśli nigdy nie było naszym domem?"

Brzmi skomplikowanie. Ren w tamtej chwili uznał że Aoi jest dziwakiem i zaczepia biednych ludzi na stacji. Ale gdy tylko mu odpowiedział a ich rozmowa naturalnie się rozwinęła zdał sobie z czegoś sprawę. Można poznać człowieka nie znając jego ulubionego koloru i tego gdzie chodzi do szkoły. A tego w co wierzy.