Soyayya, tausayi, Rikici

Ranar Asabar ce. Iskar safiya tana kadawa a hankali, tana ɗauke da ƙamshin turaren da Mummy ta ƙona a cikin falon gidan. Nafisa tana zaune a gefen taga, hannunta ɗauke da littafi, amma tunanin da ke ranta ya fi ƙarfin abin da ke gabanta.

"Kina karatu ne ko kina kallon hanya?" Mummy ta tambaye ta daga bayanta.

Nafisa ta yi murmushi ba tare da ta juya ba.

"Karatu nake, Mummy."

Mummy ta yi dariya.

"Karatu? To me ya sa kika kwashe mintuna goma kina kallon waje?"

Kafin Nafisa ta amsa, Daddy ya shigo falon.

"Ku shirya. Za mu je wajen Kaka Ta Ruga yau."

Nafisa ta rufe littafinta.

"Yau kuma?"

"Eh. Kaka ta ce tana son ganin ki."

Kalmar Kaka Ta Ruga kaɗai ta sa murmushin Nafisa ya ɓace.

Ta san idan Kaka ta ce tana son ganin mutum, to akwai wani abu a ƙasa.

Ba ta san cewa wannan ziyara ce za ta canza rayuwarta ba.

A can kuwa, a wani gefen garin, wani saurayi yana tsaye kusa da motarsa. Dogon mutum ne, cikin farar jallabiya, idonsa cike da nutsuwa amma fuskarsa tana ɗauke da wani irin tsauri.

Abubakar.

Wayarsa ta yi ƙara.

"Habib?"

"Eh, ina jin ka."

"Ka isa?"

"Na isa. Amma me ya sa ka ce dole sai na zo yau?"

Habib ya yi shiru na ɗan lokaci kafin ya ce,

"Saboda akwai wani abu da ya kamata ka sani kafin ka yanke shawarar da kake shirin yankewa."

Abubakar ya daure fuska.

"Wane abu?"

Habib bai amsa ba.

Sai ya ce kawai:

"Ka jira. Za ka gani da idonka."

A daidai lokacin ne Abubakar ya ɗaga kansa.

Motar Daddy ta wuce gabansa.

Bai san cewa a cikin motar akwai Nafisa ba.

Nafisa ma ba ta san cewa mutumin da ta hango a bakin hanya shi ne mutumin da za ta yi ƙoƙarin mantawa da shi sau da yawa a rayuwarta-amma zuciyarta ta ƙi mantawa.

Kuma wannan ita ce farkon soyayyar da ta fara cikin duhu...