Kara gözlüm

Bana döndü ve kaşlarını çattı.

"Hasta olacaksın, seni taşıyım-"

"Aklından bile geçirme," dedim çemkirerek.

Bir çiçek aldı diye onu affetmemiştim. Ve bana dokunamazdı... Öyle bir şeye artık izin vermezdim. Çünkü zaten ona kalbimi emanet etmiştim ve o, benim kalbimi paramparça etmişti...

Dışarıdaki sandalyelere oturdum ve lalelerimi masanın üstüne bıraktım.

O da üzerindeki ceketini çıkarıp omuzlarıma koydu. Ona kötü kötü baktım ama bir şey demedim. Çünkü gerçekten üşümeye başlamıştım...
Bana baktı ve lafa girdi.

"Kara gözlüm..."

Ama bunu öyle bir söyledi ki... Sanki içi gidiyordu.

Gözlerimi çevirdim. Ona bakmak bile öyle bir acı veriyordu ki... Ve kalbim, bunu umursamamaya çalışsam bile, o kadar hızlı çarpıyordu ki... Yanaklarımın içini ısırdım sinirden.

"Bana bakmayacak mısın? Peki, tamam... Böyle olsun," dedi hüzünlü bir sesle.

"Özür dilerim. Her şey için özür dilerim."

Diz çöktü ve çıplak bacağıma bir öpücük kondurdu.