SON CÜMLE

Alaz Sezer, milyonların okuduğu romanların yazarıydı.

İnsanlar onun kitaplarında kendilerini buluyor, karakterlerinin neden hiçbir zaman tam anlamıyla mutlu olamadığını merak ediyordu.

Kimse bilmiyordu.

Alaz, yazdığı her acıyı önce yaşamıştı.

Bir zamanlar bir kadını sevmişti. Hayatında ilk ve son kez birine tamamen güvenmiş, geleceğini onunla kurmuştu.

Sonra o kadın gitmişti.

Başka biriyle evlenmişti.

O günden sonra Alaz Sezer bir daha hiçbir kadına güvenmedi. Bir daha âşık olmadı. Bir daha kimsenin önünde kendisini savunmasız bırakmadı.

Gülümsemeyi bıraktı.

Az konuşmayı öğrendi.

İnsanları birkaç cümlede hayatından çıkarmayı öğrendi.

Ve söyleyemediği her şeyi kitaplarındaki karakterlere yaşattı.

Onun romanlarında insanlar ayrıldı, aldattı, sustu, kaybetti ve öldü.

Çünkü Alaz mutlu sonlara inanmıyordu.

Ta ki on iki yıl sonra telefonunda unuttuğunu sandığı bir isim yeniden belirene kadar.

Lavin Ersel.

Geçmiş geri dönmüştü.

Ama karşısında artık sevdiği adam yoktu.

Yalnızca onun bıraktığı yerden yaşamaya devam eden, herkese kapılarını kapatmış bir yazar vardı.

Ve Alaz henüz bilmiyordu:

Yıllardır başkalarının sonunu yazan adamın kendi hikâyesinde de yalnızca bir son cümle kalmıştı.