DOKUNULMAZ GÜNAHLAR

​"Nefret ettiğin birine sığınmak, kendi küllerini ateşe atmaktır."
​Birine, en ufak bir güven duygusu beslememin... Ya da, değiştiriyorum; besleyecek kadar savunmasız olduğum ve sonucunda boyumun ölçüsünü fazlasıyla almış olup; beni yıllar boyunca nefes alamayacak kadar boğduğu bu vicdan azabının yedi kat dibinden çıkmaya çalışırken, körlüğümden sonunun gerçekten aydınlık olduğuna inandığım o hayalet ışığının peşinden gidercesine daha da battığım ve neyin ne olduğunu göremediğim kadar dipte, dökülen kanların üzerine kendime ateşten bir taht kurmuş gibiyim. Ve bu taht, onu kuran, yaratan sahibini... beni bile tanımıyor ve en çok da beni yakıyor... Tek başıma yanıyorum... Ve bu taht, o ilk kıvılcımı aldığı andan beri kalbimi de bana yabancılaştırıyor...
​Affet baba... Özür dilerim. Her ne kadar boşa giden güvenimden dert yansam da; çektiğim bu vicdan azabının görünmeyen yüzü, senin bana duyduğun güveni hiç etmiş olmam...