KORKU

Kendi halinde, kendi semtinde, kendi evinde huzur içinde yaşayan bir genç kız. Adı Eflal. Her şey yolundadır. Rahattır. Ta kii.. geçmişten gelen korkuları kapısını çalana kadar. Artık ne evi ne semti ne de hayatı sadece ona ait değildir.

Üzerinde bir göz var. Yoksa bu ilk aşkının gözleri mi? Ya da en kötü kabuslarından çıkıp gelmiş geçmiş korkular mı? Onun adı Nefes. Ama hayat vermeye gelmedi. Almaya geldi. Eflal buna hazır mı? Ölüme hazırlanılabilinir mi?

********

Üzerimdeki onca kıyafete rağmen üşüyordum. Tüylerimi diken diken eden kasım ayının soğuk rüzgarları değildi, içime düşen yersiz bir KORKU! Kulağımda annemin küçükken söylediği ninninin hafif tonajı vardı. Ve annem usulca kulağıma fısıldadı "Sakın KORKMA!"