KARANLIKTA

Küçük kızlar korkardı karanlıktan .Ben büyümüştüm artık .Tüm o karanlığa rağmen sana yaklaştım .Gizliden gizliye korka korka.Küçük adımlarla o zifiri karanlığa atladım ben , gözlerim kapalı dilim laldı.Sonunda sana kavuşmak vardı nasıl kaçabilirdim ki nasıl vazgeçebilirdim korkuyorum diye senden .Ben seni en derin kuyuların içinde bulmuştum , en yüksek uçurumlarda .Öyle kolay mıydı bir anda silmek seni.Hayır bırakmayacaktım tabi bıkmayacaktım sen dönüp beni görene kadar hep arkandan gelecektim .Vazgeçmek zayıflara göreydi ama benim bütün hislerim tonlarca ağırlığındaydı . Kaçmak bana yakışmazdı işte ...

Günler her geçen gün sensizliğe yenilmem için hazırlanıyordu , bilmiyordu benim seni kaybetmemek için ne kadar inat ettiğimi ! .Ben hırsımı seni kaybetmeme adına kullanıyordum.Seni görmediğim her gün göz yaşlarım biraz daha artıyordu, sonra o yaşları silip yine sana koşuyordu bedenim . Yaşamam için sen gerekliydin bana ve iblisler karanlık mahzenlerinden çıkıp kahkahalara boğuyordu.Benim deli olduğumu düşünüyordu küçük melekler bana üzülüyorlardı içten içe .Ama ben senden başkasını göremiyordum ki .Gözüm karanlıktaydı benim aydınlığı bilmeyen.Ne zamandır bedenim güneş görmez olmuştu aydınlığa alerjisi olan bedenim ...