SOYUT

Koşmaya devam ettim .Artık nefes alamıyordum .Ayaklarım sporculuğumun verdiği etkiyi bile kaybetmek üzereydi ,lanet olsun korku vucudumu daha cok ele geçirince ,soluklanmak adına durdum. Nefes alışım düzene girerken izimi kaybettirdiğimi düşündüm. Bu bana güven verirken taşları hafif çıkık yol ve sokak lambaları halime acır gibi sesler çıkarıyorlardı, hayır delirmedim sadece. sadece sesi çıkaranlar onlar değildi .Anne diğerek ağlamak istiyordum. Bağıra bağıra ağlamak ama tek yaptığım ona bakmaktı. Terden tişörtü ıslanmıştı ,aynı haldeydim ama bir tek farkla o bıyık altından gülüyordu ve yorgun sesiyle konuşmaya başladı 'güzelim '

hızla yataktan kalktım lanet rüya yine benimleydi masadaki suyu alıp kafama diktim "geçti "dedim kendi kendime "GEÇTİ".

Çünkü şu somut olan hayatta tek başımaydım küçücük bir soyutluktum.