GÖLGE

Küçükken gölgemiz bizi takip eder sanırdık, sanki biz nereye gidersek peşimizden gelir gibi hissederdik. Sanki bizi dünyadaki kötülüklere karşı koruyacak gibi hissederdik. Bizi hiç bırakmayacak gibi hissederdik.
Sonra öğrendik ki gölgemiz aslında biziz.
Ben gölgemin aslında beni korumakla yükümlü bir savaşçı olmadığını öğrendiğimde kendimi savunmasız hissetmiştim. Küçüktüm. Günlerce yorganın altında sessizce ağlamıştım. Yalnız olduğumu düşündüğüm için ağlamıştım. Gölgeme güvenip ağaca ilk tırmandığım zaman yalnız olduğum için ağlamıştım. Gölgemin beni koruyacağını bildiğim için saçımı çeken çocuğun bacağına tekme attığım için atmıştım. Nitekim gölgem beni her zaman korudu. Tırmandığım ağaçtan düştüğümde yanıma koştu ve kanayan dizimden minik taşları ayıkladı. Saçımı çeken çocuğa attığım tekmemde yanımdaydı hatta o da bir tekme atmıştı. Sonra anladım ki benim gölgem çok farklıydı. Benim gölgem hayatımın her anında yanımda yanımda olan, korktuğumda sığındığım, üzüldüğümde teselli bulduğum, başım dertteyken kurtarıcım olan bir oğlan çocuğuydu. Benimle birlikte o da büyüyordu. Belki o da okula gidiyor, okul çıkışı bir yerde çalışıyordu. Ama beni hiçbir zaman bırakmıyor her ihtiyacım olduğumda yanımda oluyordu.