MANYAK

Gözlerimi açtığımda her zamanki manzarayla karşılaşmıştım. Beyaz duvarlı ve içinde yataktan başka bir şey olmayan odada gözlerimi gezdirdim. Gülümsedim. Her zamanki gülümsemelerimdendi bu da. İçinde hiçbir duygu barındırmayan bir gülümseme.
Yatakta hafifçe doğruldum ve kollarımı öne uzatarak gerindim. Sonra da kahkaha atmaya başladım.
Mutlu muydum?
Hayır.
Mutsuz muydum?
Hayır.
Ben sadece...bir manyaktım.
Ailesi tarafından akıl hastanesine yollanan bir manyak.
Derin bir nefes aldım ve kendime sert bir tokat attım.
Evet. Şimdi iyiydim.
Bugün çok sevgili(!) ailem tarafından alınacak ve eve götürülecektim.
Hayatıma yeniden başlayacaktım. Tabi buna hayat denirse.