UFAKLIK

Hayallerimin peşinden gidiyorum. Dümdüz bir yol çizmişken virajlar oluşturdu bana bu çocuk.
Nerede, nasıl hissettiğimi anlayamaz olmuştum. Kendimi büyümüş liseli bir kız zannederken, bana ufaklık demesi bile kafamı karıştırıyordu. Yanlışları doğruydu. Doğrularım ise yanlıştı onun için ...
Mutluluk kelimesi çok uzaktı bana. Aynı zamanda bu kelimenin anlamını birisinde aramaya çalışmak, beni biraz daha zora sokuyordu. Sadece onu bulunca ki mutluluğumu düşünüyordum.
Bulmuştum belki de... Belki de sadece inanıyordum. Ama bunu Berk'te hissediyordum. Bu da bana tuhaf geliyordu. Bu hissin adını bulacaktım. Bulmalıydım.

Ben Derin Alıç. Bir Fen Lisesindeki klasik inek öğrenci. Ama bir ayrıcalığım vardı. Ben o çocuğun ufaklığıydım ! Ben Berk'in ufaklığıydım !

' Aslında paramparça kalbi kapatabilmeye çalışan sahte gülüşlü bir kız...'
' Her ne kadar kötü olsa da masum görünebilmeyi bir o kadar bilebilen bir çocuk... '

BİR GÜN KARŞILAŞIR, 'AŞK' KELİMESİNİ ÇOK YAKINDAN HİSSEDERSE!