savruluş

Ağlayarak uyuduğum gecelerim var benim. Ya da uyku haplarıyla dolu uykularım. Güneş doğmasına rağmen zifiri karanlık gündüzlerim var benim. İpinden kopmuş bir uçurtma gibi salınıyorum boşlukta. Kaç gece sabaha çıkabilecek miyim diye düşünerek doğradığım bir beynim var. Ya da canice katliamlar yapan bir zihnim ve yardımcısı hayal gücüm. Umut edebilir miyim bundan sonra bilmiyorum. Sadece bekliyorum. Gerçek ölümün beni bulmasını bekliyorum. Zaten nefes almak dışında yaptığım başka bir şey yok. Düşünemeyecek kadar yorgunum. Zira bu yük fazla geliyor omuzlarıma. Yaşamak iyi mi kötü mü karar veremiyorum. sadece eksiğim.. o kadar!