Egitim Deneyi

İnsan hayattaki amacı ne olursa olsun sonunun ne olduğunu bilen bir varlıktı. Ne yaşarsa yaşasın yaptığı iyilik ve kötülüğün bilincinde olan insan ölüm, ne kadar ani olursa olsun pişmanlık yaşardı. Belkide elimde tuttuğum günlükte yazılanlar pişmanlık değil ama içindekilerin bir insanın kaldırabileceği şeyler olmadığı çok açık.

Yanaklarımdaki artık kurumuş olan gözyaşlarımı bol suyla yıkarken aklımda hala üç kelime dönüp duruyordu.

İşkence, kan, acı, işkence, kan, acı, işkence, kan, acı...

Küçüklüğümde yaşadığım acıların bir başkasınında yaşamış olmasıydı belkide beni etkileyen. Bana ne yaptılarsa onlarada yapmışlardı. Aynı acıyı yaşamış aynı derecede yaralanmıştık. Tek fark ben bunu yapanların evlatlıklarıydım.

Beni 4 yaşında evlat edinen aile okul yaşantımı düşünürken yaptıkları işkencelerle bozdukları psikolojimi hiç düşünmemişti. Yediğim dayaklar haricinde bedenime verdikleri acılar evden çıkmamı engellemişti. Bu yüzden evde eğitim görmüştüm taki üniversiteyi kazanana kadar.

Ben üniversiteyi kazandığımda yatılı olarak okumak istemiştim ama üvey ailemin oyuncakları elinden gidecek diye onların oyun evinde kalmıştım. Kanunlar önünde ne kadar özgür olsamda bana hayat zindandı. Tabi bu sefer hayat bana acımış olmalıki bir ay içinde trafik kazasında üvey ailemde ölmüştü. Bende biriktirdiğim parayla hem okuyup hem çalışmıştım. Şimdi ise 25 yaşında bir iç mimar olarak sessiz sakin bir yaşamım vardı.

Ya da ben gelicek fırtınadan habersizdim ?

♤♡♢♧

Yaşadıkları acıları ya birbirlerine kusucaklardı ya da birbirlerini sarıp yaralarına merhem olucaklardı.

Nefes, Demir, Elif, Mert, Nisan, Hakan

Bu altı genç hayatlarındaki her yanlış ve doğru için fazlasıyla acı çekmişti. Onların tek suçu kimsesiz oluşlarıydı.