Together Forever |H. S.|

Together Forever |H. S.|

  • WpView
    LECTURI 37
  • WpVote
    Voturi 4
  • WpPart
    Capitole 2
WpMetadataReadÎn curs de desfăşurare
WpMetadataNoticeUltima publicare sâm, iun 27, 2015
Nunca creí que una vida de súper-estrella podría estar tan llena. Mi vida desde hace 5 años consiste en flashes, preguntas y montones de preguntas, acuerdos, escenarios, aviones, hoteles... Nunca me importó estar solo, no tanto en el sentido de la palabra. Encontrar, para mí, el amor, ha sido un poco complicado desde mis últimos años; no sabía si me querían a mí, o a mi fama. Siempre fue complicado, pero después la encontré a ella... Jennifer García, la mujer más desordenada y desubicada que haiga llegado a conocer. La manera en que utilizaba vulgarmente las palabras al hablar me ponía nervioso. Tenía ese toque adorable y misterioso y sentía que era única; la única mujer en la vida que sabía que era capaz de completarme. La mujer, que en algunas ocasiones no sabía ni que día era, pero tenía una inspiración increíble, se me fue metiendo hasta por los huesos y cuando me di cuenta, ya no podía vivir sin ella. Me daban unas enormes ganas de aferrarme a ella e ir a un solo lugar, en donde, ella y yo, estemos juntos por siempre, aunque al final ella ya no esté...
Toate drepturile rezervate
Alătură-te celei mai largi comunități de povestiri din lumePrimește recomandări personalizate de povești, salvează-ți favoritele în biblioteca ta și comentează și votează pentru a-ți dezvolta comunitatea.
Illustration

S-ar putea să-ți placă și

  • Yo te cuido [#PGP2023]
  • empecemos a soñar
  • QUÉDATE
  • LOS NIÑOS Y YO
  • My depressive life (Mini historia) -COMPLETADA-
  • EL AMOR DUELE
  • Now I know what love is (JJBA)
  • Furia Nocturna

En los días en los que los conocí estaba pasando por algo difícil: una ruptura después de una relación larga. Llevaba alrededor de unos cinco meses lidiando con ello y... no me estaba lleno tan mal, al menos desde mi punto de vista. Él también pasaba por la misma situación que yo... pero no le estaba yendo tan bien como a mi. Estaba en mi posibilidad ayudarlo, así que lo hice. Día tras día, intente animarlo y al ayudarlo a sanar, me sano a mí. Comprendí que no podía seguir para siempre deprimida, que por algo las cosas habían surgido así y que eso no era mi culpa. Su llegada a mi vida fue el suceso desencadenante de muchos buenos momentos y sentimientos que ninguno de los dos creía que volvería a sentir, por lo menos en un buen tiempo. Fue lo que necesitábamos para poder sanar y seguir adelante. Con seguridad puedo decir que no me arrepiento de ninguna de mis decisiones. ----- Parte 1 y 2 Terminada✅

Mai multe detalii
WpActionLinkLinii directoare referitoare la conținut