KARANLIK

Acının eşiğine düşmek nedir? Dipsiz bir kuyunun sonuna kadar sürecek olan karanlıkta aydınlığı aramaya umudu kalır mı ki insanın? Ya da sadece, gözlerimiz kapalıyken etrafta olan ışığın aydınlığını hissederiz kendimizce, işte o kadarcık aydınlığa muhtaç kalır mı insan? Çünkü biliriz o zamanlar aslında aydınlıktayız sadece gözlerimizi açmaya ihtiyacımız vardır.
Ne diyor adını hatırlayamadığım şair, 'karanlık aydınlıktan kaçar'. Peki biz aydınlık mıyız karanlık mı? Biz kimden kaçıyoruz?
Biz kendimizden kaçıyoruz aslında. Karanlığa tutsak kalmış ruhumuz aydınlığı arayan benliğimizden kaçıyor. Ben her şeyden kaçıyorum, ben varlığımdan kaçıyorum.
Yok olmak niyetindeyim. Ayın karanlığı delen ışığına ihtiyacım yok artık. Dünümü aydınlatan yarınlarım yok artık. Gelmişimin karanlık batağına saplandı gelecek umutlarım. Gözlerimin rengi bile yok artık. Karanlık bir buğudan ibaretler. Anılarım yok artık. Yaşamadım. Hatıralarım karanlık bir boşluk. Yıldızlarım yok artık. Gökyüzüm sınırlandı...