AŞK ÇIKMAZI

AŞK ÇIKMAZI

  • WpView
    LECTURAS 74
  • WpVote
    Votos 5
  • WpPart
    Partes 2
WpMetadataReadContinúa
WpMetadataNoticeÚltima publicación lun, jun 22, 2015
Hiç bir yere ve hiç kimseye ait hissetmiyorsan kendini yalnızsındır.Sadece gece yastığa başını koyduğunda değil kalabalığın içinde bile hissedersin bunu.Ağladığında gözyaşlarını silmek yerine susup yalnızca varlığıyla rahatlatabilecek birine ihtiyaç duyarsın.Saatlerce belkide en manasız üzüntülerini anlatsanda sıkılmadan dinleyebilecek birine ait olmak istersin.İstedikçe daha da farkedersin, yanına kalan sen ve benliğindir.Sonra kendi kendine konuşur susarsın,sustukça büyütürsün içindekileri... Hayatım boyunca hep mutluluğun gelip karanlığımı gölge de bırakmasını ve aşık olmayı bekledim.Gelmiyor.Aşık olunca hepsi olur dediler denedim olamadım.Sonra kendimi daha çok çektim karanlığıma... Atakan Gülgar'ın da dediği gibi kimse benim kimsesizliğimden cesaret bulmasın.En güçlü anımdır yalnızlığım.Çünkü ben daima tek başıma iktidarım... Ne dersiniz Elif bu iktidar da tek olmayı sürdürebilecek mi? Daha önceden başaramadığı aşkı başarabilecek mi?
Todos los derechos reservados
#39
çıkmaz
WpChevronRight
Únete a la comunidad narrativa más grandeObtén recomendaciones personalizadas de historias, guarda tus favoritas en tu biblioteca, y comenta y vota para hacer crecer tu comunidad.
Illustration

Quizás también te guste

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Halısaha |texting
  • Karven
  • HEKİMOĞLU | Köy - Zoraki Evlilik
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Sessiz Yemin
  • Vatan Uğruna

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailme konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

Más detalles
WpActionLinkPautas de Contenido