BarAşkım

En kötüsü de, öldürmeyen acılardır...

Saat sabahın 10:00'nu idi, sıçrayarak bulunmuş olduğum yatağımdan kalktım. Saçlarım dağınık bir vaziyetteydi. Elimle yüzüme bir kaç su çarpıştırdıktan sonra aynanın karşısına geçtim. Alt kattan annem;
" Buğu! uyan artık. " diye çıkışıyordu. " Uyandım! " dedim, boğazımı yırtarcasına. Üzerime serin tutacak, çiçekli böcekli elbisemi geçirdim. Saçımı topuz yapıp aşağıya indim. Annem;
" Bu halde mi dışarı geleceksin? " dedi, birde dışarı mı çıkacaktık?
" Ne varmış halimde? " dedim kızgınca. Daha fazla oyalanmamak adına arabaya binişimizi sergiledik.

Kaza yapmamız bir kaç dakikamızı almamıştı, tek yönlü şeride giren babam sayesinde iki yüz gündür ailesizdim...