İNTİKAM ATEŞİ

"İnsan, hayatta nasıl bir yol çizeceğine bir ölçüde kendisi karar verir. Ya keyfine göre bir yaşam seçer. Ya da başkalarının hayatlarını da kendi hayatı içine alarak, yol çizgisini genişlettikçe genişletir.
O vakitten sonra seçimini yaparak; bu uzun yolda yanına alabildiği kadar hayallerini, umutlarını, aşklarını, sevdalarını, başarılarını, yenilgilerini, hasretlerini, yalnızlıklarını ve hatalarını kucaklayarak yürümeye başlar.
Seçim yaptığı yolda ilerlerken daima bir ses; ne yapması gerektiğini, ne yöne gitmesi gerektiğini ona fısıldar.
Uzun ve çetrefilli olan bu yolda mutlulukla başlayan aşk hikayesini, daha yolun ortalarına gelmeden nefret hikayesine dönüştürür. Mutluluğun yanında nefreti öğrenir. Sonra, eskiyip bir kenara atılmış eşyalar gibi yalnızlığı öğrenir. Şaşırır kalır insan.
Patlak borulardan her yere su fışkırır gibi keder fışkırmaya başlar; yürüdüğü bu uzun yolda. Hayatındaki kederleri tıkamaya çalışsa da, yine bir yerden keder patlak verir.
Bu yolculuğa başlarken hayal ettikleri şeylerden aklında sadece sorular kalır. Ne yapacağını bilemez halde en yakın bir yere oturarak, hiçbir zaman yaşanmamış olan duyguları düşünür. O vakitten sonra hayata mahçup bir tavırla etrafına bakınır. Hayat denilen ağaçta kendine tutunacak bir dal arıyordur.
Yaşadığı acı tecrübelerin olduğu dala tutunmak için tekrar cesaret edemez. Bu sefer hayat ağacının tutunmadığı dallarını dener. Fakat, o sırada hiç kimse onun sessiz sedasız ağladığını bilmez ve görmez.Ve gözyaşları saklayarak güçlü görünmeye çalışır hayata karşı.Dışarıdan ne kadar güçlü ve duygusuz görünürse görünsün kalbi bir çocuğunkinden farksızdır.Tattığı acıları tekrar tatmamak için güçlü görünür ve başlar intikam planı yapmaya hayat ona son acıyı yaşattığı an düşmüştür yüreğine intikam ate