Pond

Yükselen hız kadranının, çevremde şekillerini yitiren ağaçların ve uzayan günbatımının yeterince hızlı olmadığımı hissettirmesi tuhaftı. Radyoda çalan parazit dolu klasik müziğin nefes alırken çıkardığım seslere karışıp minik arabamın ön koltuğundan arkaya baktığımda gördüğüm iki koca boş koltuğu doldurduğunda kapattım. Ama yanılmıştım, o iki koltuk asla dolmayacaktı, Mae ve Robin bir daha asla benimle olmayacaktı. Beni bu korkunç dünyada bırakabilecekleri en kötü belayla başbaşa bırakmıştılar, kendimle. Çantamın içinde titreyen telefonum beni o tarafa bakmaya zorladı. Kafamı çevirdiğimde düşen damlardan önce gözlerimin dolduğunu fark etmemiştim. Yan koltukta eskiden benim olduğum koltuktaki çantamın içinden telefonumu çıkardım.
"Maria Lender."
"Ah merhaba Maria, umarım beni hatırlıyorsun sadece kayıpların için çok üzgün olduğumu söylemek için aradım ama hala çok geç-"

Kafamın içinde yankılanıp duran o sesi duyduğumda frene nasıl bastığımı hatırlıyorum. Sanki dünya böylesine bir rüyadan uyanmak için çalacak olan o saatin tıkırısını duyduğum zamanki gibi alarmdan önce uyanacakmışım gibi. Sanki her sabahki gibi Peobe'yle uyanacaktım, onu okula bırakacak ve akşam yemeği için kataloklara bakacak, ama sonunda pizza söyleyecektik. Servis elemanı Peobe'ye kur yapacaktı ve Peobe her ne kadar hoşuna gitse de çocuğu azarlamaya devam edecekti ve ben de bunlara maruz kalmak zorunda olacaktım. Yüksek sesle güldüm. Lastiklerin korkunç gıcırtısında adeta kayboldu. Pizzacı çocuk. İsaac. Hala ümitliydim 'gözlerimi açmayacağım'. Lastiklerin altında dağılan toprağı ayaklarımın altında hissediyordum. Aniden kulakları sağır eden bir gürültüyle kadran iki yüzden aşağı inerken tekerleklerden biri bir çukura girdi. Zaman donmuştu sanki aniden beni direksiyona ittiren devasa bir güç hissettim. Ardından arkamdaki ko