Psikopat'ın Nefreti

''Yal..va..r.ırım yapmayın.'' ağzımdan birer birer dökülen kelimeler çaresizliğimi havanın soğuk sessizliğinin sellerinde bulandırıyordu.

''Hahahahaa'' karşımda ki dört insandan yükselen kahkaha nidası beni çıldırtıyor onları ise eğlendiriyordu. Güçsüz değildim asla olmadım. Dört erkeğe karşı koyabilecek kadar güçlü bir kız da değildim.

Kafamı kaldırdığım anda karşımda gördüğüm bir çift gri göz adete bedenimi yakıyor tenimi yeniden ifşa ediyordu. Kim olduğunu bilmiyordum, bilemiyordum. Tek bildiğim şeyin benden nefret etmiş olmasıydı.

''Mert.. Ne yaptığımı bilmiyorum.'' kesik kesik çıkan ses tonum canımın daha çok yandığını, acıdığını ifade ediyordu. Oradan oraya sürüklenmiş acıdan yerde kıvranıyordum. Neden bu kadar acımasız olduğunu halen anlamış değilim. Gözlerimin artık acıdan görme açısı kısık kısık olmuş, dayanacak gücümün tüm asaleti yıkılmıştı.

''Kes sesini lanet olası. Sesini dahi duymak istemiyorum.'' aniden gürleyen Mert dışarıdaki gök gürültüsü kadar sesliydi.