Aynı Evin İçinde

Gözlerimi yavaşça yukarı kaldırdığımda karşımda alaycı gözlerle beni süzen, topuğumu elinde tutup sallayan bir adamla karşılaştım.Ayakkabımın kırılan topuğuyla...

''Yolun ortasında daha ne kadar oturacaksın merak ediyorum? Çünkü ben ve arabam geçmek için seni beklemekten çok sıkıldık.''
Karşımdaki ukala adamdan gelen kalın sesle irkildim.Etrafımı şöyle bir süzüp tekrar adama döndükten sonra ona karşılık verme ihtiyacı hissettim.Alaycı tavrı hoşuma gitmemişti.
''Topuğumu geri verecek misin yoksa kullanmayı mı düşünüyorsun?Eğer lazımsa bende yeterince var.''
Oturduğum yerden doğrulabilmek için hareket ettim ama ayağa kalkmaya çalıştığımda bileğimin burkulmuş olduğunu anladım.Hissettiğim acıdan dolayı hafifçe sendeleyip, bulabildiğim en yakın şeye tutundum. Yani adamın koluna...Göründüğünden çok daha güçlü olduğunu hissetmiştim.
''Ordan bakınca topuklu ayakkabıya ihtiyacım var gibi mi gözüküyor?''
Kafamı geri atıp adamı baştan aşağı süzdüm.Uzundu.Bunu fark etmiş olmama rağmen kelimeler ağzımdan dökülüverdi.
''Evet burdan öyle gözüküyor.''
Adam yavaşça gülümsedi ve konuşmayı devam ettirdi.
''1.92 senin için yeterince uzun değil mi güzelim?''
-------------------------------------------------

Kolay mıdır bir anda her şeyden vazgeçip gitmek, yoksa her şeye rağmen gitmekten vazgeçip sevmek mi gerek?
-Özdemir ASAF