Yalancı

Annem sessizce uzaklaştı. Gidişini izlerken, kalbim mıknatıs kesilmişti, ağırdı ve beni yere çekiyordu.
Ağlamak, gözyaşlarına boğulmak, parçalara ayrılmak ve parçalarımı toplamalarına izin vermek istiyordum. Ama her zamanki gibi bir kaya kadar sert olmaya zorluyordum kendimi.
Annem öldüğünde, aileyi bir arada tutan yapıştırıcı ben olmuştum. İçten içe çığlık atsam da onları hiç yüzüstü bırakmadım.
Kendi acılarımı ve korkularımı bir kenara bırakmam gerekmişti, çünkü benden beklenen buydu.
Ben kayaydım.
Ben demirdim.
Ve bir kez daha, kendi hislerimi bir kenara bırakmam gerekiyordu. Belki bu daha farklıydı. Yalanlarla birlikte daha büyük bir iyilik için kendi ihtiyaçlarımdan vazgeçecektim.
Ve... Bende... Vazgeçtim...