Gökçe ve Ege evlerinden çıkıp okula giderken her gün karşılaşıyor aynı şekilde dönüşte de... İkisinin de zor zamanlarında kaçıp gittiği o parkın ilerisindeki koca ağacın gölgeliği onlar için bir kurtuluş. Ama orada hiç karşılaşmıyorlar.
Ta ki bir güne kadar.
Onun kanatları yoktu ama bir melek gibi gülüşü vardı.
Melek değildi ama iyiliği severdi.
Şimdi ise meleklere ait olan yerde.
Dołącz do największej społeczności pisarskiejOtrzymuj spersonalizowane rekomendacje dzieł, zapisuj ulubione dzieła w bibliotece oraz komentuj i głosuj, aby rozwijać swoją społeczność.