YALNIZ

"Yalnızlık." Çoğu kişinin ürktüğü o kelime. Aslına bakarsanız o kadar da ürkütücü bir kelime gelmiyor insana ta ki içine girene, masumluğun içindeki siyahı görene kadar. Kendimizi ne kadar yalnız hissedersek hissedelim annemizin sabah bir günaydın demesi yüzümüzde sıcak, masum bir gülümseme yayılmasına neden olur. İşte kitabımızın kahramanı Azrada üniversite kazanıp başka şehre gidene kadar yalnızlığı sevdiğini sanardı. Aslında yaşadığı şeyi yalnızlık sanardı. Etrafında anlık konuştuğu arkadaşlarından başka arkadaşının olmaması onun için yalnızlığı tanımlıyordu ve bu onun pek te şikayet ettiği bişey değildi çünkü eve gittiğinde pek te anlaşamasada annesinin olması sürekli dertleşebileceği bir babasının ve kardeşinin olması onu mutlu ediyordu ve o onların olmasının yalnızlığı engellediğini onlardan uzaklaşana kadar farkedememişti.