HARABE

Karanlık değil midir zaten hep ilerisi? Gözlerin kör değil midir hep geleceğe?
Benim için neyin yanlış ya da neyin doğru olduğunu ben bilirim değil mi? Hangisi kötü hangisi iyi? Görünüşte herkes iyi, her şey güzel ve herkes normal gelir ama zaten hayatı acımasız yapanlar yaşayanlar değil midir? Ve bu dünya öyle insanlarla doluydu ki, seni öperken bile kuyunu kazmak için ne yapacaklarını düşünüyorlardı. İnsanlar mutluluğumu emip, beni ruhsuz bıraktıklarında, kendimi sadece bir boşlukta hissetmiştim. Belkide içler acısı bir hüzünle baş başa kalmıştım. Kim bilir?
Ruh arayışı... en korktuğum ama en ihtiyacım olan şey. Belki tek isteğim yanlıştan ve düşmekten kurtulmaktı. Acımı çürütmek ve yok etmekti belki de. Ruh... en sevdiğim kelime, ruhumla savaşmayı kesip yeni ruhlara bağlanmak istiyordum. Her şeyin değişebileceğine inancım yaşadıkça güçleniyordu sanırım.