SAHİPSİZ ACI

Tüm acılarımı bir kurşun misali tabancama doldurdum. Daha sonra bana bu tüm bu acıları yaşatanları nişan aldım. En başta hayatı. Bacaklarımı iki yana açarak kendi ayaklarımın üzerinde durdum ilk kez. Daha sonra horozu yavaşça indirip birden tetiği çektim. Bana tüm bu acıları yaşatanlara kendi acılarımla ateş ettim. Çıkan sağır edici ses ve barut kokan acılarımdan bu kez korkmadım.

Ben Pamira Yalçın.
Duygularını anestezi altına almış küçük bir kız çocuğuyum. Her şeyi gören, her şeyi işiten lâkin hiçbir şeyi hissetmeyen bir kız çocuğu. Daha ilk kez başkaldardırdığında, daha ilk isyanında bir tokatla susturulmuş bir kız çocuğu.
Şimdi sen her tarafı gece olan bir kız çocuğunu ışıkları kapatarak korkutamazsın!
Şimdi sen yaşamaktan nefret eden bir kız çocuğuna, yaşamanın ne kadar mükemmel olduğunu anlatamazsın!
Ve şimdi sen ölümüne intikam yemini etmiş bir kız çocuğuna aşkı anlatarak onu bu kararından vazgeçiremezsin!

Acılarını bile sahipsiz bırakmış koşarken ondan hiçbir şey bekleme. Ölüm dışında.

(Hikâye 14 Haziran 2015 de yayımlanmaya başlamıştır. )