Yeşil tonu

yine bir cuma sabahıydı her zaman ki gibi annem yine titreyerek uyandırmıştı. yine saat in farkında değildim .
öğle olmuştu bile namaz vakti gelmiş
camii'nin yolunu tutmustum her vakit olduğu gibi camii'nin sokağına girmiştim..
yolda karşılaştığımda ezan okunuyordu .
-Gel seni camii'e götüreyim dedim. Bugün cuma biliyorsun mehmet.
-Sen de benim camii'e gitmediğimi bilmiyor musun ,dedi.
- Mehmet, biliyorum
- Biliyorum ama sebebini çok merak ediyorum.
mehmet kısık bir sesle başını hafiften öne eğerek
- Ne bileyim,olmuyor ışte,dedi.
-Hem pantolonumun ütüsü bozulup,
dizleri çıkar diye endişe ediyorum.
içinden gayri ihtiyari gülme geldi ,gülmeye başladım sessizce.
-Heralde şaka yapıyorsun ,dedim.
bunun için camii terk edilir mi.?
mehmet yine kısık bir sesle
-ciddi söylüyorum dedi.
giyimime ve özellikle yeşile düşkün olduğumu bilirsin az çok

Gerçekten öyleydi.giydiği birbirinden güzel elbiseleri mutlaka yeşilin bir tonunu kullanırdı.
ve her zaman ütüsüne dikkat ederdi.
-peki. dedim.