Ateş Uçurumu

Onun hayatı her zaman bir uçurumun kenarındaydı. Ne bir adım daha atıp her şeye son verebiliyordu, nede geri gidip hayatını düzeltebiliyordu. Onun uçurumu Ateş Uçurumuydu adını böyle koymuştu Ömür. Onun için uçurumun dibi geçmişi , arkasındaki diyar ise gelecegiydi.
Ömür hiç bir zaman neden ben dememişti sadece yaşamıştı. Sadece o anı, Ne gelecegi düşünmüştü nede geçmişi ...Her zaman o ince çizgide kıpırdamadan durmuştu hiç düşünmeden .
Taki o eller ona sarılana kadar. Artık her şeyin sonu gelmişti . Ve ne yazık ki Ateş Uçurumunun kaderi o iki ele bağlıydı. Ya o elleri çekerek Ömür'ü Geçmişin Ateşinde yakacaktı yada onu oradan alıp kendi Ateşinde ısıtacaktı.
Ve Ömür çoktan kendini o kollara teslim etmişti. Hemde hiç düşünmeden .
Zaten o ne zaman düşünerek hareket etmişti ki.

Polat ve Ömür onların hikayesi kitaplardaki gibi değildi ama onlardan farklı da değildi.