Bir Zamanlar

Annemin küçükken başucumda anlattığı "Bir zamanlar..." diye başlayan ve sonu hep farklı olan hikayelerini özledim bir kez daha. Odam yaz gecelerinde penceremin ucuna iliştirilip yarısı kuruyan yarısında çiçek açan kırmızı çiçekler gibi kokardı. O zamanlara ait anılarım damağımda annemin bir tek özel günlerde yaptığı kekin enfes tadını hatırlatıyor bana. Babamı, kardeşimle beraber her gün işten gelmesini ve bize abur cubur aldığını umarak heyecan içinde beklemek, annemin her yaramazlık yaptığımızda sinlenerek işaret parmağını bir o yana bir bu yana sallamasını, babamın beni ve
kardeşimi dizlerine oturtturarak kardeşimle beni dinlerken uyuyakalmasını, evimizin önündeki çınar ağacına minderle yapılmış salıncağı ve parklarda kardeşimle bir o yana bir bu yana koşuşturmaları hatırlıyorum da ne tatlı ne renkli zamanlardı o zamanlar.
Güneşin rengarenk vurduğu evimizin yerini gri bir bina aldı şimdi. Ailemin hikayesi bitmiş geriye bir tek küçük bir kızın hikayesi başlamıştı.
Bir zamanlar...